Allerliefste schat van mij,

Hoe komt het toch dat een hart zo groot kan zijn? I wonder.
Hoe komt het toch, dat ik na het allemaal al eens meegemaakt te hebben, terug telkens opnieuw verwonderd zit te kijken? I wonder…
Zijn het jouw kleine oogjes, die nu reeds, nieuwsgierig de wereld inkijken? Is het jouw mondje, dat zachte geluidjes voortbrengt als wil het al vanalles vertellen? Zijn het je kleine handjes die mijn huid roeren als je gulzig mijn melk drinkt? Of je voetjes misschien, die je straks zullen brengen naar waar je ook wilt.
Mijn kleine meid is al zo klein niet meer. Mijn kleine meid is geen pasgeboren baby meer. Ik heb spijt over de tijd die al voorbij is. Ik kijk uit naar de tijd die komen gaat. Want het wordt spannend, dat staat vast. Maar het is en wordt ook zo mooi. Ook dat is zeker. Been there, done that. Maar zo gelukkig dat we de kans krijgen om het allemaal nog een keertje te mogen beleven. Deze keer met een meisje in de hoofdrol. Zou dit anders zijn?  I wonder…

 

1 maand

Mijn allerliefste dochter,

Dat ben jij. Al 1 maand. Eén volledige maand. Het helpt natuurlijk wel dat ik maar één dochter heb, maar toch ben jij de allerliefste, allerschattigste, aller… aller… *kijkt vertederend*

Het is al dertig dagen geleden dat ik de ziel, en tegelijkertijd ook jou, uit mijn zwangere lijf perste. Het is al dertig dagen geleden dat wij jou leerden kennen en jij ons. Dertig heerlijke dagen. Dertig dagen op een roze wolk. Want al zijn we nog een beetje moe, we voelen ons toch al redelijk gerecupereerd. Ik voel me fitter dan een maand na Milans geboorte (als ik het me goed herinner…). Misschien is het net Milan die voor mijn topconditie zorgt. Want slapen overdag is er niet bij. Actief blijven is dan ook de boodschap. Dit helpt dan weer om zwangerschapskilo’s en meer dan dat kwijt te geraken. En al de tijd dat we niet slapen, kunnen we genieten van onze dochter. Dat doen we dan ook, met volle teugen, 24 op 24, 7 op 7.

Is een dochter anders dan een zoon? Momenteel is het gegeven “baby” het allerbelangrijkste. Want jij bent momenteel een babytje. Een babytje dat we steeds beter leren kennen. Want ook al is het heeeeel warm, jij bent maar je rustige zelve ingebakerd in de Lodger of “ingebonden” in de draagdoek. Ik persoonlijk prefereer het tweede. Maar we doen daar niet moeilijk over.
De eerste dag dat papa moest gaan werken, merkte ik dat ook ik moest wennen aan twee kindjes. Twee kindjes die geëntertained moesten worden. De ene al meer dan de andere. Maar ik moest toegeven dat elke minuut ik met Milan speelde, ik jou miste. Ik genoot geniet dan ook vollenbak van die voedingsmomenten. Want dat is enkel jij en ik. Wij samen en al de rest moet een beetje wachten. Iets waar jouw broer dan weer serieus moest aan wennen. Maar kijk, vandaag zijn we al halverwege onze tweede week zonder papa en het lijkt wel of we alledrie onze plaats gevonden hebben. En maar goed ook!

Uitstapjes, dat is een volkomen nieuw gegeven. Niet alleen lijkt iedere uitstap op een heuse volksverhuizing en zuchten we bij het zien van een overvolle koffer, we moeten opnieuw wennen aan het feit dat het weer eventjes gedaan is met “instappen en wegwezen”. Maar ondertussen ben je al tweemaal aan zee geweest en hebben wij daar allevier kunnen van genieten. Het helpt ook dat jij er stilletjesaan in slaagt om langer dan twee (korte) uurtjes te doen met één voeding. Oefening baart kunst!!

Ik vind het heerlijk hoe jij je tuutje zoekt, nog niet met je handjes, al gebruik je die wel om je tuut uit je mondje te trekken. Ik geniet als je zo heel rustig op je Doomoo de wereld in kijkt. En ik smolt deze morgen toen je, waarschijnlijk geheel toevallig, met jouw nog blauwe oogjes, recht in de mijne keek. Voor de allereerste keer overviel me een niet nader te omschrijven gevoel. Zo iets onvoorwaardelijke liefde-achtigs. Zo iets in de trant van “ik zal er altijd voor jou zijn, kleine meid, net zoals ik er altijd voor jouw broer zal zijn”. Want het is helemaal waar wat ze zeggen, je moet de liefde niet delen, je lijkt er nog meer te hebben.

Lieve Cato, slaap maar zacht. En als je niet slaapt, dan zorg ik wel voor eten. Of je broer zorgt voor je tuutje. En over je luiers hoef je je ook nog geen zorgen te maken. Ik zorg wel op tijd en stond voor een nieuw en schoon exemplaar(tje). Groei maar, want je hebt nog een heel eind te gaan. En laat maar van je horen als er iets scheelt. Dan zoeken we samen naar een oplossing.

Dikke kus,
Je mama.

 

Schatteke toch,

We hadden voor je eerste week op deze wereld wel iets anders in gedachten. Zeker geen “vettig hoestje” en nog minder medicijntjes in de aerosol. Maar goed, we houden dat megagrote maskertje flink drie maal per dag voor je gezichtje en zijn al lang blij dat je het niet al te erg vindt. En ondertussen heb je ons, na een belabberde nacht gisteren, deze nacht wel een beetje laten slapen. De warmte zal er ook wel geen deugd aan doen, maar ook daar lijk je niet al te veel last van te hebben. Al bij al heb ik het gevoel dat we onze draai aan het vinden zijn, jij en ik. Al heb ik een beetje schrik als je papa straks weer gaat werken. Want hoe ik dat in mijn eentje ga klaarspelen, daar ben ik nog niet helemaal uit. Maar eerst zijn we nog een hele week allemaal samen thuis. En gaan we nog een hele week van elkaar genieten.

 

22/06/2010

Welkom, kleine Cato, op deze wereld. Welkom in ons leven. Welkom in ons gezin.
Je bent van harte welkom.

X

Dikke kus van je mama en je papa en je grote broer.

 

9

Ja, meisje,

Ben je er een beetje klaar voor? Want je weet toch wat er staat te gebeuren, hé meid. Wij kijken er in ieder geval ongelofelijk naar uit. Ik hoop dat ik je morgen op dit moment in mijn armen mag houden. Dat we op dit moment al kennisgemaakt hebben. En dat we het een beetje kunnen vinden met elkaar. Morgen, lieve schat, en dat duurt nu echt niet lang meer…

Ook thuis staat je bedje klaar. En je wiegje vanwaaruit je beneden de wereld kan ontdekken. Je grote broer is ook helemaal voorbereid. Dus je ziet, er staat ons niets meer in de weg…

Tot morgen, lieve schat.

Dikke kus,

Je mama.

 

8

Lieve Cato,

We hebben vandaag fantastisch nieuws te horen gekregen. Want het duurt nu echt niet lang meer…

Ik weet het, de natuur zijn gang laten gaan, is beter. Er is nog niemand doodgegaan van een beetje geduld. Maar aan een zenuwachtige mama heb jij ook niets. Aan een ongelukkige mama nog veel minder. En de laatste twee dagen ging het niet goed met me. Veel beterschap was er niet te bespeuren. In plaats van rustig te blijven, begon ik me al af te vragen wat ik maandag allemaal zou doen om me bezig te houden. Foute ingesteldheid, ik weet het.
Maar ik beloof: vanaf dinsdag maak ik het goed.

Geniet er nog maar eventjes van en tot dinsdag, liefje van me.

Dikke kus,

Je mama

 

7

Sorry schatteke,

sorry dat ik jou zo heb laten schrikken. Als het een troost mag zijn, ik was ook geschrokken. En je papa ook want die zag me daar liggen op de grond.
Maar alles is in orde. En je mag gerust nog een weekje of twee gebruik maken van mijn infrastructuur.
Ik beloof je dan ook plechtig dat ik voorzichtig zal zijn. Al kan je een ongeluk nooit helemaal uitsluiten. Maar ik beloof je dat ik mijn best zal doen.

Dikke kus,

Je mama.

 

6

gewroetel
gewriemel
net onder mijn hart
zachtjes
vertederend
soms zacht
soms hard
straks samen
heel zachtjes
de wijde wereld in
maar nu nog heel zachtjes
zo diep binnenin
je bent er
je komt er
je zal er snel zijn
je bent er
je komt er
heel zachtjes
heel fijn
gewroetel
gewriemel
er is nog plaats in mijn hart
gewroetel
gewriemel
voor jou heel apart.

Je mama

 

5

Meisje toch,

Wat wordt het spannend! Gisteren realiseerde ik me voor de eerste keer dat het nu echt niet lang meer duurt vooraleer we hier met vier zijn. Hoe hard kan je eigenlijk naar iets verlangen? Heel hard, ontzettend hard, ongelofelijk hard, geloof me…
Ondertussen is je kamertje klaar, staat je bedje gereed en zijn wij meer dan klaar om je met open armen te verwelkomen. Ik weet ook wel dat je best nog even blijft waar je nu bent, maar wat denk je, hoelang zou het nog zo ongeveer duren, vooraleer je met ons wil kennismaken?

Tot gauw!!

Je mama.

 

4

Lieve Cato,

Je mama telt af. En je papa ook. En je broer beseft het niet, maar hij wordt ook een beetje nieuwsgierig, want hij vraagt telkens weer of zijn zus er nu al uit is. Misschien heeft dat meer te maken met de cadeautjes en de logeerpartij bij moeke die hem beloofd zijn, dan met jou. Maar je kan het hem amper kwalijk nemen. Ik ben er zeker van dat het meteen grote liefde zal zijn, als hij je ziet. Al zal je wel een beetje aan elkaar moeten wennen.

Nog vijf weken, kleine meid. Al hoeft het voor mij echt zo lang niet meer te duren. Je mama is er eentje van het ongeduldige type. Zeker als het op geboortes aankomt. Maar je laat me dan ook meerdere malen per dag weten dat je er eigenlijk al bent, alleen mogen we elkaar nog niet zien. Toch een beetje sadistisch hé. Al moet ik toegeven dat je ook een beetje stiller wordt. Wordt het misschien een beetje krap, daarbinnen? Tja, dan zit er maar één ding op…

Ach, hoe graag ik je ook in mijn armen zou willen nemen, hoe graag ik je zou willen voorstellen aan je papa en je grote broer, blijf jij nog maar eventjes zitten. Niet te lang meer, maar nog eventjes…

Tot straks,

Je mama

Xx